چند ماه  پیش رفته بودم کافی نت یکی از بچه ها ی تئاتر

چند تا عکس از شهید آوینی و همت و باکری و زین الدین برای پرینت برده بودم 

میدونید بهم چی میگفت؟ گفت : فلانی این قدر ذهنت رو با این عکس ها و یاد واره

های این شهیدا خراب نکن .اونا که دیگه بر نمیگردن . حالا تو بشین این جا خودت

 رو خفه کن برو عکس هاشون رو پرینت بگیروبه درو دیواراتاقت بچسبون میخوام

ببینم کجا رو میگیری کی میخوای بفهمی که جنگ تموم شده خوبه که سن و  سال تو

به جبهه و جنگ قد نمیده وگر نه توی کوچه ها جار میزدی و به جای این که عکس

هاشون رو روی درو دیوار اتاقت بچسبونی به درو دیوار مغازه ها و حاشیه های خیابون

می چسبوندی . به قول معین گذشته ها گذشته هرگز به غصه خوردن گذشته بر نگشته

تو چه گریه کنی چه گریه نکنی چه به یاد شون باشی چه از یاد ببریشون چه ذهن خودت

رو داغون کنی چه داغون نکنی بد نیست بدونی اونا دیگه زنده نیستن . تو پول هات

رو بالای چه چیز هایی حروم میکنی .

راستش رو بخواید دلم خیلی گرفت .

بغض گلوم رو داشت خفه میکرد کم مونده بود بزنم زیر گریه از فرط عصبانیت سرم

انداختم پائین چند لحظه ای مکس کردم و سرم رو بالا آوردم با لرزشی که توی صدام

بود گفتم تو بزرگتر منی این چیزها رو که من نباید یادت بدم مگه مادرو پدرت به تو

یاد ندادن که درباره چیزهای مقدس این جوری حرف نزنی مگه بهت نگفتن که تو چه

یاد شون باشی چه نباشی یاد و خاطره هاشون همیشه زنده است نیازی به ابرازعلاقه ی

منو تو نیست من برای دل خودم کار میکنم نه برای دل تو عکس روی دیوار اتاق منه

تو چرا خودت رو عذاب میدی . یه دفعه یاد سر بند های فراموش شده افتادم خاطرات

شنیدنی جنگ و شهدا به روایت حجت الاسلام بیات در منطقه ی طلائیه .

بی اختیار کلمه های حاج آقا بیات رو تکرار کردم .

شهید مرده منو تومردیم .خدا وقتی توی قرآن میگه : « ولا تحسبن الذین قتلو فی

 سبیل الله امواتا »شوخی نداره باکسی بعد سرم رو پائین انداختم و گفتم :

 من اشتباه کردم تو اصلا لیاقت نداری حتی عکسشون رو پرینت بگیری .....

وقتی از مغازش امدوم بیرون عین این دیونه ها شده بودم .

رفتم خونه بازم دلم آرم نشد رفتم سرسیستم وتمام شعرهای ابوالفضل سپر رو با سربند

های فراموش شده ، با یه سری عکس جبهه و جنگ  و قسمتی از وصیت نامه بعضی

از شهیدا ها،با سی دی عبرت ها که یک سری کلیپ های جبهه وجنگ بود رو رایت

کردم و رفتم مغازش و گذاشتم روی میزش .

گفتم برای من اصلا مهم نیست که بتونی درک کنی یا نه اینا رو  آوردم که حتی اگه

سرسری هم که شده یه نیم  نگاهی بهشون بندازی .

بعد هم خداحافظی کردم و امدم .

دیگه ندیدمش . تا چند روز پیش که توی انجمن شعر دیدمش بهم گفت خیلی وقته

دنبالت میگردم ازم تشکر کردو گفت : سی دی هایی رو که بهم دادی کلمه به کلمش رو

حفظ کردم .اینقدر از دستش ناراحت بودم که میخواستم یه جورایی بکوبونمش .بهش

گفتم :  میخواستم اون سی دی ها رو ببینی و بفهمی نه این که بند به بند کلمه هاش رو

حفظ کنی . خلاصه اون روز خیلی باهم حرف زدیم به گفته ی خودش اون سی دی ها

اون قدرروش تأثیرگذاشته بود که حتی به و طلائیه و شلمچه و فکه هم سر زده

بوده بعد هم  سه تا پوسترازحاج همت وآوینی و خرازی بهم داد وبازهم تشکر کرد و

رفت .

زمان بازرگان به من برچسب چیریک فدایی زدند . زمان بنی صدر هم

برچسب منافق ! هر قدمی که در راه خدا وبندگان مستضعف او برداشتیم

برچسب بارانمان کردند . حالا روزی ده برچسب دشت میکنیم . اما

عزیزان من ! دلسرد نباشید ، حاشا که بچه بسیجی میدان را خالی کند .

سردار شهید حاج محمد ابراهیم همت

                            بلا جویان دشت کربلایی

در فکر فرو میروی و صدای گرم آهنگران اندوه هایت را چند برابر

شهید مهدی زین الدین

باشد اگرتوازخون زین الدین وباکری وهمت وچمران وخرازی و آوینی و

هزاران هزار فرشته ی دیگر گذشته ای من نمی توانم

تو چرا به خودت نمی آیی گمان نمی کنم جوابی برای حل این مسئله

بیابی . سالهاست که جنگ تمام شده است اما تا به حال به این فکر

کرده ای که مسافران بهشت برای چه رفته اند ؟ به کجا رفته اند ؟

ویا برای که رفته اند ؟

نگو ! نگو که فقط عشق شهادت سراپای وجودشان را فرا گرفته بود و

 برای نوشیدن شرب شهادت راهی جبهه شدند .

تو خودت خوب می دانی که تو هم دخیل بوده ای ، مگر امریکا و عراق

 فقط دشمن آوینی و همت بود ؟ مگر ژسه و آرپیچی فقط با دستهای

خرازی و باکری عجین بود ؟ مگرآسمان شهرتو ازآسمان جبهه جدا بود ؟

مگرخون تو رنگین ترازخون کریمی و کاوه و چمران بود ؟

هیچ آیا فکر کرده ای اگر از چهار طرف ده ها نفر تو را محاصره کنند چه

خواهد شد ؟همان وقتی که شاید تلفن همراهت هم خط ندهد .

این را میدانم که درک من هم به جایی قد نمی دهد اما بیا تصورکنیم

آن وقتی را گروه تفحس خاکهای طلائیه و شلمچه و فکه را ده ها

بارزیرو رو می کنند تا شاید بتوانند دل مادر شهید گم نامی را شاد

کنند .... بیا تصور کنیم آن وقتی را که با هزار دل هوره مین های

 میدان را خنثی می کنند ...

بیا تصور کنیم قدم های سید اهل قلم را که به آرامی بر روی خاکهای

مقدس جبهه در حرکتند و ناگهان صدایی ....

من وتو با ، ارزش ها ، زنده ایم ، پس چرا زیر پا لگد مالشان کنیم ؟!

بیائید به حرمت خون شهدا هم که شده به خودمان بیاییم .