« صیحه ی عشق »

بسم رب شهدا...

seihe — Fri, 10 Apr 2009 12:13:18 GMT

بسم رب شهدا...

در ملکوت اعلی جز شهید کسی زنده نیست و حیات دیگران اگر هم باشد به طفیل

شهداست و با شفاعت آنهاست.......

شهید اهل قلم سید مرتضی آوینی

یادش گرامی

« شهيد حاج حسين خرازي »

seihe — Tue, 03 Feb 2009 01:22:18 GMT

آخه كي زير بارون، اونم توي اون هواي سرد ميره گلزار ؟!!

خدايي من يكي كه خيلي حال كردم .

مي دونم تو خواستي، تو صدا زدي، تو صدا زدي كه امدم .

وگرنه شما كه ديگه بهتر از هر كسي مي دوني كه من لياقت ديدنتون رو ندارم.

اصفهان

گلزار شهدا يكشنبه ۱۳/۱۱/۱۳۸۷

سلام حاجي ...

چي بگم ؟ از كجا بگم ؟ كه خيلي غريب بود!!!

از چند روز پيش كه قرار شد با بچه ها بيام پيشتون خوشحال بودم .

اما وقتي اومدم دلم گرفت.

عکستون رو زیاد دیده بودم اما این بار حال و هوای عجیبی داشت مخصوصاْ توی اون قاب

نقره ای که پاهاش رو ستون کرده بود توی زمین،همون قابی ک بالای سرتون بود!!!

آره ، آره همونو می گم، انگاری وقتی عکستون رو نگاه می کردم دیگه نمی تونستم رو

برگردونم.

اون نگاه، اون حال و هوا و الان هم این دلتنگی !!!! چه حس عجیبی!!!

میدونم از خجالت نباید سرم رو بالا می آوردم . آخه خونه ی شما چند قدمی ما بود

ولی یک بار هم به دیدنتون هم نیومده بودم .

خیلی خوشحالم ،داشتی می خندیدی همون وقتی که به عکست نگاه می کردم

آروم و متین مثل همیشه .

بی اختیار یاد اون کتاب افتادم « و پنجره ی کوچکی ست گشوده رو به آسمان بی کران

روزهای حماسی شما » «جز لبخند چیزی نگفت.....»

امید وارم بازم منو به طرف خودت بخونی .

به نام حق

seihe — Wed, 09 Jul 2008 09:37:18 GMT

بار دیگر سختی قلم را با نرمی انگشتانم عجین میکنم و مینگارم از پس مشکلاتی

که نفس کشیدن را برایم دشوار کرده است .

ندیدمش .....!!

صدای خس خس نفسهایش را نشنیده ام .....!!!

فقط میدانم که او هم زمانی .....

چقدر نفس کشیدن برایش دشوار است .

چقدر سخت لبهایش را روی هم می گذارد ، تا شاید ته مانده ی صدایی تارهای

صوتیش را به حرکت در آورد و کلماتی نامفهوم را به گوش کسی برساند .

ندیدمش !!

او هم من و تو را ندیده بود .

نفس می کشیم غافل از اینکه نفس کشیدنمان را مدیون کسانی هستیم که ...............................

خیلی سخته نوشتن در مورد ارزش ها ........

(شهيد چمران)

seihe — Sun, 27 Apr 2008 00:34:18 GMT

خوش دارم که درنيمه هاي شب درسکوت مرموزآسمان و زمين به مناجات برخيزم.

با ستارگان نجوا کنم و قلب خود را به اسرار ناگفتني آسمان بگشايم. آرام آرام به

عمق کهکشانها صعود نمايم، محو عالم بي نهايت شوم . از مرزهاي علم وجود در

گذرم و در وادي ثنا غوطه ور شوم و جز خدا چيزي را احساس نکنم.

(شهيد چمران)

« آقا مرتضی آوینی »

seihe — Sun, 27 Apr 2008 00:32:10 GMT

راه ما راه سید الشهداء است و آنان که پای یقین در این راه نهاده اند آرزوی سر

باختن دارند تا به ذبیح الله اعظم از همه نززدیک تر شوند .

« آقا مرتضی آوینی »

« آقا مرتضی آوبنی »

seihe — Sun, 27 Apr 2008 00:28:18 GMT

عالم محضر شهداست اما كو محرمي كه اين حضور را دريابد و در برابر اين خلا

ظاهري خود را نبازد زمان ميگذرد و مكانها فرو ميشكنند اما حقايق باقيست .

« آقا مرتضی آوبنی »

« آقامرتضي آويني »

seihe — Sun, 27 Apr 2008 00:23:18 GMT

پس اگر مقصد را نه اينجا، در زير اين سقف‌هاي دلتنگ و در پس اين پنجره‌هاي

كوچك كه به كوچه‌هايي بن‌بست باز مي‌شوند نمي‌توان جست، بهتر آنكه پرنده‌ي

روح دل درقفس نبندد. پس اگر مقصد پرواز است، قفس ويران بهتر. پرستويي كه

مقصد را در كوچ مي‌بيند، از ويراني لانه‌اش نمي‌هراسد.

« آقامرتضي آويني »

دلم گرفته .....

seihe — Sat, 26 Apr 2008 23:40:18 GMT

دلم گرفته خدایا بگو چه چاره کنم ؟؟؟

شرمندتونیم شهدا ....

seihe — Sun, 20 Apr 2008 10:36:18 GMT

هروقت توی سایت بچه های قلم میرم،امکان نداره یه چیزی باب میلم پیدا نکنم .

بازم مثه همیشه...

http://www.bachehayeghalam.com & http://.bgh.com

شعری که از شهدا نقل شده ، از سایت بچه های قلم شبانه به یغما بردم .

امید وارم حلالم کنن چون بدون اجازه برداشتم .

دادیم شمارو بِکِشَن، با قُپِّه‌ها، درجه‌ها...

" شرمنده تونیم شهدا " ، قافیه شد تو شعر ما
ردیف شعرمون همش " " چـــی‌ کار کردیم بعد شما ؟ ! "

هرچی شما خاکی بودین ، ساده و افلاکی بودین
دادیـــم شمــا رو بِکِشَــن ، بـــا قُـپِّـه‌ هـــا ، درجــــه‌هـــا

کوچیک بودیدم ، حقیربودیم ، دادیم بزرگتون کنن
عـکســاتــونــو چــاپ بـــزنـــن ، رو پسـتــرا و بــنــرا

این چاه اگه آبم داره، واسه‌ ی ما خوب نون داره
چـــوب حـراجـتـون زدیــم ، تـو میــدونــا ، خـیـابـونـا

آی خونه‌ داروبچه‌ دار، زنبیل وبرداروبیار
پـــلاک و اســتـخون داریــم ، تـحـفـه ‌ی راه کــــــربــلا

پلاک واستخون داریم، یک عالمه جوون داریم
شـــهـری تــو آســـمـون داریـم ، پـاشـین بیـاین دُکــّونِ ما

گردنمون که کج میشه، غرورمون فلج میشه
کــی مـی‌ دونـه راست یا دروغ ؟ شرمنـده تونـیـم شــهــدا

گاهی یک ‌سال آزگار، سراغتون نمی‌آییم
گاهـــی می ‌گیـم مـارش بـزنـن ، بـا تـاج گـل می ‌یایم ادا

چندوقت یکبارلباستون، توتنمون زارمیزنه
وبـــال چــفـیـتـون مـی ‌شیـم ، هــمــایــشــا ، نــمــایــشــا

شهید علم الهدی

seihe — Mon, 14 Apr 2008 23:10:18 GMT

حسین وارد دادگاه شد. رئیس دادگاه او را به جایگاه شهود خواند .

حسین جلو رفت .

در مقابل خود معبر را دید. دیگرآن معبری نبود که در ساواک یکه تازی می کرد.

معبر او را که دید سرش را پائین انداخت . او خود اعتراف کرده بود که حسین را

بیش از دیگران شکنجه کرده بود . حسین نگاهش را از چهره ی کریه او دزدید .

_ اگر من به جای رئیس دادگاه بودم ، آزادت میکردم تا نوچه های خودت را از کوچه

پس کوچه ها ی انقلاب جمع کنی . آن ها با چهره ی نفاق وارد شده اند .هنوز

درد ضربه های کفش نوک تیزت را به ساق پایم احساس می کنم.اما من نیامده ام

که انتقام بگیرم . حتی همان وقتی که با شلاق به جانم افتاده بودی ، دلم برایت

میسوخت که چگونه قلب پاکت را سیاه کرده ای . تو ابزاری بیش نبودی . حتی اگر

یک بار به خودت می آمدی ، در برابر مقاومت من متوجه تعریف درست انسانیت

می شدی . اگر خشمی در چهره ام می دیدی ، ناشی از جهلت بود که هیچ وقت

متوجه آن نشدی . شاید اگر نفس انقلاب به مشام تو نرسد ، راحت تر باشی .

به همین خاطر است که مرگ بهترین پیشنهاد برای شماست .

حسین از جایگاهی که ایستاده بود ، بیرون رفت و روی صندلی نشست .